با چشمهای مهربان تو برخورد میکنم

با گرمی لبان تو برخورد میکنم

قندم به جرم تغزل و آب میشوم

تا با نوک زبان تو برخورد میکنم

یک جرعه چای داغ ام و قندیل میشوم

وقتی به استکان تو برخورد میکنم

یک بیت شعر ناب و دل انگیز میشوم

با لهجه ی روان تو برخورد میکنم

شیراز ِ کشور ِ غزل ام گشته ای و با

یک کوچه - اصفهان ِ تو برخورد میکنم

مثل همیشه مشتری ِ خنده های توام

دارم به کهکشان تو برخورد میکنم

محمدحسین ملکیان(فراز)

ستاره ای شده ام  غرق  آسمان دلت

که راه عشق کشاندم به کهکشان دلت

پریده ام همه ی انتظار عالم را

به سمت روشن آرام آشیان دلت

مرا به سفره ای از شعر و شور مهمان کن

هزار قصه بگو با من از زبان دلت

تمام خستگی ام را به دست جاده بده

مرا همیشه نگه دار در امان دلت

مرا که ماهی تُنگ بلور عشق تو ام

سپرده هستی خود را به بیکران دلت

تو در منی و من از تو که صبح روز ازل

رهاتر از تو من و بی نشان تر از من، تو

دو قطب حادثه سازیم در جهان دلت

مسافر همه ی عصرهای تاریخ ایم

رسیده ایم به یک نقطه … در زمان دلت

پریا کشفی

درد محبت درمان ندارد

راه مودت پایان ندارد

 
از جان شیرین ممکن بود صبر

اما ز جانان امکان ندارد

آنرا که در جان عشقی نباشد

دل بر کن از وی کو جان ندارد

ایدل ز دلبر پنهان چه داری

دردی که جز او درمان ندارد

شاعر : خواجوی کرمانی

شاعر : معینی کرمانشاهی

عیدتان عیدتان مبارک باد

چرا ز هم بگريزيم ، راهمان که يکي است

سکوتمان،غممان ، اشک وآهمان که یکی است

چرا ز هم بگریزیم؟ دست کم یک عمر

ای پر از عاطفه در قحط محبت با من

کاش می شد بگشایی سر صحبت با من

هیچ کس نیست که تقسیم شود در اینجا

درد تنهایی و بی برگی و غربت با من

از خروشانی امواج نگاهت دیریست

باد نگشوده لبش را به حکایت با من

خواستم پر بزنم با تو به معراج خیال

بعد از این شور غزلهای شکوفا با تو

 
بعد از این مرثیه و غربت و حسرت با من

گرچه کوچیدی از این باغ ولی خواهد ماند

قسمت مضحك این عشق وفا شد، به درك

 
دستم از دست تو یكباره جدا شد، به درك

تو مسافر شدی و بار سفر بستی و رفتی

 
و مهاجر صفت چلچله ها شد به درك

رد پای من و تو در سر هر كوچه به جاست

 
سهمم از تو فقط این خاطره ها شد به درك

روشنای شبم از پنجره ، سوسوی تو بود

 
رصد هر شب چشمت كه خطا شد به درك

صحنه آخر این قصه فروریختن آینه هاست

 
صحبت مردم اگر چون و چرا شد به درك

بی نزاكت شدم و حرف و كلامم شاید

 
واژه ی ساده ی هر بی سرو پا شد به درك

شاعر : نسیم پریشان

نمی شود که نیفتاد توی دام شما

دلم کبوتر گیجی است ، روی بام شما

پر از غزل شده ام ، واژه های باکره را

تمام دفتر شعرم ، تمام حس ام را

سند زدم همه اش را ، فقط به نام شما

چگونه وصف کنم آن نگاه میشی را

برغم اینکه تمامم دهن شده است

بهمن صباغ زاده

رنگی به رنگ چشم سیاهت نمی رسد

 شب می دود، به مرز شباهت نمی رسد

 من اشتباه کردم اگر ماه گفتمت

 هردفعه کودک غزلم می پرد هوا

 هر وقت می زند به سرم فکر عاشقی

 یا تو نخوانده ای که بیایی به دیدنم

عباس حیدری

اشتباهی شده ام عاشق چشمان شما، عفو کنید

دست من نیست که عاشق شده احساساتم

جان من چیست که قربانی عشقی باشد؟

من کی ام شعر بگویم، بکنم وصفِ شما؟

این چه ذکریست که جاری شده بر رود لبم؟

من کجا؟ میل پریدن ز هواتان بکنم؟

گرچه هی گفتم و گفتم که چه چشمی دارید

هدی به نژاد ( شمیم)

در استکان من غزلی تازه دم بریز

بر استوای شرجیِ لبهات سم بریز...!

شاعر : امید صباغ نو

وقتی که نیستی و قافیه ها تنگ می شود

حتی هوای سینه ی من سنگ می شود

ز كينه دور بود, سينه اي كه من دارم

غبار نيست بر آيينه اي كه من دارم

ز چشم پر گهرم, اختران عجب دارند

كه غافلند ز گنجينه اي كه من دارم

به هجر و وصل, مرا تاب آرميدن نيست

يكي است شنبه و آدينه اي كه من دارم

سياهي از رخ شب مي رود, ولي دل من

نمي رود غم ديرينه اي كه من دارم

تو اهل درد نه اي, ورنه آتشي جان سوز

زبانه مي كشد از سينه اي كه من دارم

رهي, ز چشمه خورشيد تابناك تر است

به روشني, دل بي كينه اي كه من دارم

رهی معیری

می ترسم از صدا که صدا عاشقت بشود

این سوت کوچه گرد رها عاشقت بشود

گفتم به باد بگویم تو را ...نه...ترسیدم

این گرد باد  سر به هوا عاشقت بشود

پوشیده ای سفید،کجا سبز من؟ نکند

نار و ترنج باغ صفا عاشقت بشود

بگذار دل به دل غنچه ها ولی نگذار

پروانه های خانه ما عاشقت بشود

حالا تو گوش کن به غمم شهربانو تا

در قصه هام شاه و گدا عاشقت بشود

بالا نگاه نکن آفتاب لایق نیست

می ترسم آن بلند بلا عاشقت بشود

مال منی تو،چنان مال من که می ترسم

حتی خدا نکرده خدا عاشقت بشود

خورشید قصه ی مادر بزرگ یادت هست؟

خورشیدمی تو ،ماه چرا عاشقت بشود

وقتی نشسته اینهمه خاکی به پای غمت

باز این گدای بی سر و پا عاشقت بشود؟

عمری است گوش به زنگم، چرا؟...که نگذارم

حتی درنگ ثانیه ها عاشقت بشود

این شعر زیبا را به دوست بسیار خوبم

فاطمه خانم عزیز تقدیم میکنم

این نعمت حضور تو، بر من تمام باد

چیزیم نیست کمی خرد و خمیرم فقط همین

کم مانده است بی تو بمیرم فقط همین

از هرچه بود و نیست گذشتم ولی هنوز

شاعر ؟

چقدر خواب ببينم كه مال من شده اي

عجيب خواب قشنگي ست مال من شده اي

شاعر : مهناز فرهودی

نگاه سبز تو نبض بهار شعر من است

عبور خاطره از رهگزار شعر من است

صفا به چهره ی گل گرچه میدهد شبنم

ولی بدون تو ای گل غبار شعر من است

بیا که در سفر نانوشته های دلم

گدازه های قلم کوله بار شعر من است

ز نای این غزلم با تو نغمه می خیزد

گلوی قافیه آری سه تار شعر من است 

شاعر : ؟

چيزي نمانده است، پشيمان كني مرا

اين گونه كه قرار نبود آشناي خوب

روزي فداي دغدغة نان كني مرا!

آخر چگونه از دلت آمد بهار من

تسليم دست هاي زمستان كني مرا

من شكوه اي نميكنم اما چه عيب داشت

يك شب به باغ خاطره ميهمان كني مرا

مي خواهم از جزيره چشمت گذر كنم

با يك نگاه طعمه توفان كني مرا

هر چند باز تشنگي ام را سروده ام

مي شد پر از ترانه باران كني مرا

شاعر : معصومه سادات شاکری

بيا گناه ندارد به هم نگاه کنيم

و تازه،داشته باشد،بيا گناه کنيم

بيا بساط قرار و گل و محبت را

دوباره دست به هم داده، روبراه کنيم

اگر به خاطر هم عاشقانه بر خيزيم

نمي رسيم به جايي که اشتباه کنيم

براي دلخوشي چشم هايمان هم هست

بيا گناه ندارد به هم نگاه کنيم

فرامرز عرب عامری

می میرم اگر دلت پر از غم بشود

یا چشم تو میزبان شبنم بشود

پاییز و بهار را به هم می دوزم

یک نخ اگر از پیرهنت کم بشود

شاعر :

گرچه دورم سالها از سالهاي مدرسه    

  باز گاهي مي تپد دل در هواي مدرسه

ياد باد از آن معلم ها که ديگر نيستند    

 هست آهنگ صداشان در فضاي مدرسه

ياد باد آن لحظه هاي درس و مشق و امتحان 

   ياد باد آن روزهاي با صفاي مدرسه

ياد باد از آن دوات و آن قلم هاي نيين    

ترکه هاي ناظم و فراش هاي مدرسه

 آن ستون هاي بلند و سقف هاي ريخته 

 آن حياط پر درخت  دلگشاي مدرسه

آه آن باباي پير خنده رو يادش بخير   

  مي نشست او پشت در ، در سر سراي مدرسه

باز شيدا ، جان من خرم شد از ياد کلاس  

  جان فداي لحظه هاي جان فزاي مدرسه

حسن شيدا 

سلام دوستان عزیز : به نظر من همیشه مهرماه رنگ و بوی

مخصوص بخود را دارد مهرماه فصل رویش است . فصل رویش

 علم و دانش . فصلی است که با شروع آغاز بکار مدارس شکوه

 و جلوه دیگری بخود می گیرد و زیبا و دلنشین به نظر میرسد .

مهرماه یادآور خاطراتی زیبا برای من است . مهرماه شور دیگری

 دارد و صفای دیگری . بهمین خاطر این پست را به مهر و

خاطرات آن اختصاص دادم . باشد که قبول افتد .

کودتا

با من بمان و حرف دلت را دوتا نکن    

 در شهر من علیه دلم کودتا نکن

حالا که از بهشت تو جا مانده ام، مرا       

 در پای ایستگاه جهنم رها نکن

بگزار پا به شعر من ای حس ناگریز    

  فکر ردیف و قافیه های مرا نکن

حق من این نبود دور از تو بشکنم    

 حقم اگر فراق تو باشد ادا نکن

کردی دعای صبر...دعایت مرا شکست    

در حق هیچ آیینه ای این دعا نکن

با ابرهای معجزه بر روح من ببار

 جغرافیای قلب مرا کربلا نکن

این شعر از وبلاگ افتاب مهتابhttp://hastia2011.blogfa.com/  برداشت شده است

من آمده ام که با تو راهی بشوم

آنی که تو از دلم بخواهی بشوم

دریا بغلم کن! بغلم کن دریا!

میخواهم از این ببعد ماهی بشوم

جلیل صفربیگی

حمید مصدق :

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریكی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

دنباله این شعر زیبا را در ادامه مطلب بخوانید

فروغ ساحل شب های من باش

طلوع طالع فردای من باش

در این فصل خزان زندگانی

امید این دل تنهای من باش

امشب دلم گرفته و در انحصار توست

کبریای توبه را بشکن ! پشیمانی بس است

از جواهرخانه خالی نگهبانی بس است

ترس ,جای عشق جولان داد و شک

 آبرو داری کن ای زاهد ,مسلمانی بس است

نسل پشت نسل تنها امتحان پس میدهیم

 دیگر انسانی نخواهد بود قربانی بس است

با سپاس از دوست عزیز جناب علی آقا بخاطر ارسال این شعر زیبا

من از هجوم ابرهــه از فیل خســته ام